KONSERWATYŚCI U WŁADZY
klinika stomatologiczna Powrót konserwatystów do władzy w 1951 r. oznaczał początek długiego okresu ich Uletmch rządów pod przywództwem czterech wytrawnych polityków: Winstona Churchilla, Anthony Edena, Harolda Macmillana i Aleca Douglasa-Home. Wybory z lutego 1950 r. dały jeszcze laburzystom w Izbie Gmin minimalną przewagę 6 miejsc. W wyborach z października 1951 r. wygrali już konserwatyści, uzyskując skromną większość 17 miejsc.
W gabinecie Churchilla znalazło się kilku znanych ministrów, którzy przez wiele lat odgrywali w rządzie znaczącą rolę. Anthony Eden (1897-1977) już przed wojną zajmował stanowiska ministerialne, w okresie wojny był najpierw ministrem wojny w 1940 r., a następnie do 1945 r. ministrem spraw zagranicznych w rządzie Churchilla. Stanowisko to zajmował i w powojennym rządzie Churchilla w latach 1951-1955. Drugim wybitnym ministrem tego rządu konserwatywnego był Richard Butler (1902-1982), minister oświaty w okresie wojny, a następnie w latach 1951-1955 minister skarbu.
Konserwatyści wprowadzili do objętego po laburzystach systemu rządowego różne zmiany, dużo jednak mniejsze od tych, które zapowiadali w swojej retoryce przedwyborczej. Winston Churchill zahamował zapoczątkowany przez Clenenta Attlee proces nacjonalizacji, reprywatyzował zgodnie z obiet-nicą przedwyborczą przemysł stalowy, pozostawiając jednak pod zarządem państwa niektóre inne dziedziny, m.in. stacje telewizyjne (British Broadcasting Corporation), które utraciły swoje dominujące stanowisko od czasu, gdy w 1954 r. zaczęła się rozwijać telewizja komercyjna. Konserwatyści stosowali zasadę pośredniej interwencji fiskalnej poprzez regulowanie stopy dyskontowej oraz znaczne oszczędności inwestycyjne.
wróżki
